Welkom op mijn website
Biosemiotiek is de leer van de biologische betekenisgeving.
Biosemiotiek bestudeert uitgezonden (biologische) lichamelijke signalen van alle organismen. Maar ook de betekenis van zulke signalen voor andere leden van dezelfde soort. Dit geldt bijvoorbeeld het verschieten van kleur van een kameloen, het paargedrag van een prieelvogel, tot aan de verschillende auditieve blaffen van een hond.
Biosemiotiek trekt mensen en hun (non) verbale signalen ook in haar onderzoeksveld. Zij bestudeert de betekenis van non-verbale signalen die zintuiglijk waarneembaar zijn voor anderen en de effecten van die signalen op anderen.
Daarbij kan gedacht worden aan lichaamshouding, oogopslag, geur, gezichtsuitdrukking, maar ook aan kleding, imago en vriendenkring en culturele uitingen.
Maar interessant is de opmars van biologen die de biosemiotiek bestuderen op moleculair, cellulair en evolutionair niveau. Zij doen dit door te onderzoeken of biomoleculen met elkaar communiceren, en te bezien of er ook op moleculair en cellulair niveau al sprake is van signalen waaraan betekenis wordt gegeven.
De interessante vraag bij de laatste onderzoeksvorm van biosemiotiek is wie of wat geeft, zonder over cognitie en bewustzijn te beschikken, betekenis aan de signalen? Zijn dat de celmembranen, zoals Jesper Hoffmeyer verondersteld? Zijn dat de eiwitten in een cel, zoals Barbieri aangeeft?
Is er eigenlijk wel cognitie en bewustzijn nodig om biologische betekenis te geven en effecten in communicatie teweeg te brengen?
De biosemiotiek komt voort uit de 'tekenleer' van Charles Peirce. Hij heeft eind negentiende eeuw de semiotiek geintroduceerd.
